جنگ کثیف است، کثیف تر از  آن اندیشه ی کسانی که هنوز در رویای جنگی دیگر هستند...این پست را برای دوستی ادامه می دهم که چند روز پیش در پی عصبانیت از اوضاع کنونی، خرسند و خوشحال از امضای قطعنامه دیگری علیه ایران حرف می زد و احتمال حمله آمریکا به ایران در آینده ی نزدیک!

گویی تجربه 8 سال جنگ و ویرانی و خونریزی برایمان کافی نبوده است...جنگی که آنچنان ساختارهای اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی هر کشوری را بهم می ریزد ، که که پس از اتمام هم بر چندین و چند نسل بعد آن تاثیر می گذارد...و همه ی اینها را خوب می دانیم ما...مایی که گذشته از صدمات اقتصادی و سیاسی ناشی از آن هنوز آسیب ها و نابهنجاریهای فرهنگی و روانی آنرا حس می کنیم...کتاب " من قاتل پسرتان هستم" از موجزترین مکتوباتی است که در داستهایی کوتاه و ساده از همه ی این مصائب جنگ و بعد از جنگ مثالی می آورد و می گوید و می گوید...

حتی اگر از جنگ خاطره ای نداریم و توجهی هم به آنچه پیامد آن است نمی کنیم، این روزها غزه را می بینیم که چگونه بازیچه دست ابرقدرت ها شده و در خون و آتش است...

پس چگونه است که هنوز بسیاری از مدعیان روشن اندیشی، آزادی و برابری و آرمانهایشان را در کوله پشتی های سربازان آمریکایی جستجو می کنند؟ باور نمی کنم که می بینند وضع عراق و افغانستان نابسامان را و باز هم در انتظار جنگی دیگر بسر می برند و حمله ی آمریکا برای عملی شدن رویاهایشان.